Rozdział 11.

~~~ Ed ~~~

-Chciałbym się dowiedzieć czy jest możliwość, że przez tyle lat nie odzyskałem pamięci związaną z jedną osobą.-zapytałem lekarza, który znał moją sytuację.
Mężczyzna spojrzał na mnie z lekkim zdziwieniem.
-Może bardziej rozwiniesz swoją wypowiedź?-zapytał przyglądając się mi.
-Pamiętam rodzinę i większość znajomych, ale moją przyjaciółkę, która była prawie najważniejsza dla mnie - ona jest pustką w moim umyśle. Przypominam sobie ją z wielkim umiarem. Jak to możliwe? Tyle lat, a ja dopiero teraz zaczynam miewać wspomnienia z nią w roli głównej.-usiadłem na krześle i spojrzałem na łysiejącą już głowę doktora.
-Jest taka możliwość.-stwierdził patrząc w moją kartę.
-Ale jak?-zirytowałem się.
-Prosto z mostu?-zapytał, a ja kiwnąłem głową, że tak.-Nikt jej nie wspominał przy tobie, a ona pewnie nie miała kontaktu z tobą, więc to utrudniło odzyskanie pamięci w pełni. Zapewne niedawno spotkałeś ją i stąd nagłe wspomnienia - a rzadkie są dlatego, że pewnie prawie w ogóle się nie spotykacie.-jego głos był obojętny, a jednak współczucie było wyczuwalne.
-A czy odzyskam wspomnienia z nią w pełni?-zapytałem z nadzieją.
-Niestety, ale zapewnic w 100% ciebie nie mogę. Mózg człowieka jest nie wyobrażalnie skomplikowany. Każdy inaczej przeżywa różne sytuacje, dlatego nie bądź zbytnio podekscytowany tymi wpomnieniami. Mogą jeszcze przypominać ci się różne momenty w życiu, o których nie pamiętałeś - jednak możliwość, że zaprzestanies przypominać sobie przeszłość, jest dość duża. Pomimo wszystko nie trać nadziei. Jeśli będziesz spotykać się częściej ze swoją dawną przyjaciółkę, twoje szanse na odzyskanie wspomnień wzrosną.-uśmiechnął się lekko.-Coś jeszcze?-zapytał.
-Nie, dziękuję.-ubrałem się i wyszedłem z budynku.
Możliwość odzyskania wspomnień z Nią jest minimalna.. Tym bardziej, że nie wiem gdzie ona jest. Muszę ją znaleźć.
Ruszyłem do galerii handlowej, w poszukiwaniu Noel.

~~~ Noel ~~~

-Źle się czuję..-wydusiłam z siebie pomiędzy bólami gardła.
-Czyli co? Znów pracy nie będziesz szukała pracy?-Sonia złożyła dłonie na piersiach.
-Jestem chora!-mój głos zmienił się nie do poznania.
-Niech ci będzie, ale...
-Zawsze musi być jakieś ale.-westchnęłam.
-Ale..-wznowiła.-Musisz pojechać w sobotę do ojca.-powiedziała patrząc w bliżej nie określony punkt.
-Po co?-zapytałam przykrywając się szczelniej pościelą.
-Chciał z nami obiema rozmawiać, ale ja muszę zostać w pracy. Nie dali mi wolnego, więc ja pojadę tam w niedzielę, a ty z soboty na niedzielę tam przenocujesz.
-To po co ja mam w sobotę jechać?-spytałam, a ta zgromiła mnie wzrokiem.
-Bo tak.-wyszłam czym prędzej z mojego pokoju.
Świetnie.. Bosko. Sobota u ojca w Framlingham - to się źle skończy.. Mam przeczucie i wcale nie przypomina dobrego. Ojciec nigdy nie dzwonił najpierw do Soni - zawsze do mnie. Coś jest na rzeczy. A co do uczuć to są dość dziwne - smutne ale też ekscytujące - to bardzo, bardzo dziwne.

~~~ Danielle ~~~

-Ed, nie rozumiem cię. Chcesz, abym ci pomoagła jakąś Noel szukać?-zdziwiłam się.
-To nie jest jakaś Noel, ona jest przyjaciółką z mojego dzieciństwa. To pomożesz?-uwziął się.
-Mam ci pomóc po to, aby to ona mnie zastąpiła, prawda?!-zdenerwowałam się.
-O czym ty mówisz?-najwidoczniej był zirytowany i zaskoczony moim pytaniem.
-O to, że ja ciebie już niezaspokajam fizycznie i psychicznie - więc poszukujesz "przyjaciółki" z dawnych lat.-zrobiłam cudzysłów rękoma.
-Oszalałaś?! Kocham cię, ale ona też jest dla mnie ważna!-jego oczom brakowało wesołych ogników w oczach - tych, które tak kochałam.
-Przez tyle lat nie pamiętałeś jej, nawet nie wiedziałeś, że taki ktoś był w twoim życiu. Ed, wiesz co ja widzę - najwidoczniej ona nie była taka ważna.-położyłam dłonie na jego ramionach.
-Wiesz co ja widzę?-pokiwałam głową na "nie".-To, że ty mnie nie rozumiesz i najwidoczniej sprawia ci to kłopot w pomocy mi w znalezieniu jej. Chyba powinniśmy wziąć kilka dni spokoju. Wiesz ty nie dzwonisz - ani ja. Dopiero, gdy zrozumiesz, że ona jest dla mnie ważna tak bardzo jak i ty - i nie mam zamiaru cię zastępować nią - zadzwoń do mnie.-chłopak wyszedł czym prędzej z mojego domu.
Z moich oczu zaczęły płynąć łzy, łzy bezradności i żalu - żalu, który mimo wszystko był spowodowany moją głupotą oraz niechęcią w poszukiwaniu tej dziewczyny.